حال و هوای نوروز 1364 برای اسرای ایرانی چطور بود؟

حالا که فکرش را می کنم، می بینم توی آن چند سال این قدر زجر کشیدیم، آن قدر درد و غصه توی دلمان ریخته بود که اگر می شمردیم شان دل عالم و آدم به حالمان می سوخت، ولی آن نوشته ما را از خودمان جدا کرد؛ غصه دار مردم بودیم؛ غصه دار آن هایی که توی خانه هاشان کنار بقیه پای سفره هفت سین قرآن می خواندند.

به گزارش یوکسیت، محمود شرافتی از آزادگان دوران دفاع مقدس از روزهای عید نوروز در اسارت  در خاطره ای روایت می کند: «نوروز سال 64 با همه سال ها فرق می کرد. تحویل سال هفت ونیم هشت صبح بود. شب سال تحویل همه یک حالی بودیم. هر سال دعا می کردیم که سال بعد را با امید و روحیه کنار هم بگذرانیم، ولی آن شب همه به این امید خوابیدیم که سال بعد پیش خانواده هایمان، مهمان هم باشیم. آخرین سالی باشد که در این قفس اسیریم. حدود 6 صبح بود، هرکس یک گوشه برای خودش خلوت کرده بود، یکی قرآن می خواند، یکی دعای عهد، یکی ندبه. سکوت عجیبی بود آن سال.

نیم ساعت مانده به تحویل سال، برنامه را شروع کردیم. یکی از قاری ها قرآن خواند، همه جمع شدیم دور هم، ولی هر کس در حال خودش بود. یکی مسیول اعلام وقت بود. هر چند وقت یک بار می گفت «10 دقیقه مانده به تحویل سال. پنج دقیقه تا تحویل سال …» لحظه سال تحویل چند بار با قاشق ضربه زد روی بشقاب؛ سال 64 تحویل شد.

همه سرجاهایمان رو به قبله، دست به پیشانی نشسته بودیم. عجیب که همه توی فکر بودیم؛ توی فکر سال هایی که گذشت؛ اینجا این همه دور. دل همه گرفته بود. نوبت دکلمه شد؛ درست دست گذاشته بود روی دل ما. نمی دانستیم چه مان شده، ولی یک چیزی بود، یک چیزی مثل سنگینی، مثل تلخی. دکلمه از زبان ما اسرا بود با مادرهای شهدا. یک جور درددل با مادرهایی بود که بچه هاشان را از دست داده اند، بچه هایی که بی پدر شده اند، زن هایی که بی شوهر شده اند، همه الان سر سفره هفت سین نشسته اند و کنار آیینه و قرآن عکس شهیدشان را گذاشته اند، آن ها هم مثل ما حرف نمی زنند، زل زده اند به چشم های عکس، چه دارند که بگویند؟

حالا که فکرش را می کنم، می بینم توی آن چند سال این قدر زجر کشیدیم، آن قدر درد و غصه توی دلمان ریخته بود که اگر می شمردیم شان دل عالم و آدم به حالمان می سوخت، ولی آن نوشته ما را از خودمان جدا کرد؛ غصه دار مردم بودیم؛ غصه دار آن هایی که توی خانه هاشان کنار بقیه پای سفره هفت سین قرآن می خواندند.

یادم نمی آید کسی توانست خودش را نگه دارد. چشم ها همه تر بود، ولی بی صدا. هشت صبح درها باز شد و همه آمدیم بیرون. صدا از کسی بلند نمی شد. همه مثل هم بودیم؛ ساکت و بی حرف نشستیم سر صف. آمار گرفتند. شاید یکی دو روز همین طور توی لک بودیم. کم کم دیدوبازدیدها شروع شد. دسته دسته می رفتیم آسایشگاه های همدیگر، عید را تبریک می گفتیم و هر چی داشتیم می گذاشتیم وسط و پذیرایی می کردیم؛ با همان بیسکویت های خشک و آب شکرهای حانوت.

پایان خبر یوکسیت

آیا شما به دنبال کسب اطلاعات بیشتر در مورد "حال و هوای نوروز 1364 برای اسرای ایرانی چطور بود؟" هستید؟ با کلیک بر روی فرهنگ و هنر، به دنبال مطالب مرتبط با این موضوع هستید؟ با کلیک بر روی دسته بندی های مرتبط، محتواهای دیگری را کشف کنید. همچنین، ممکن است در این دسته بندی، سریال ها، فیلم ها، کتاب ها و مقالات مفیدی نیز برای شما قرار داشته باشند. بنابراین، همین حالا برای کشف دنیای جذاب و گسترده ی محتواهای مرتبط با "حال و هوای نوروز 1364 برای اسرای ایرانی چطور بود؟"، کلیک کنید.